زخم فطرت صفحه 4

بشناسد، به آسانی به آلودگی تن نمی‌دهد. مگر نه اینکه خداوند انسان‌ها را گرامی داشته و فرموده است: وَ لَقَدْ کَرَّمْنا بَنی آدَم

(اسراء: 70)؛ پس چرا آدمی از گناه کناره نمی‌گیرد؟ چرا آدمی کرامتش را زیر پا می‌نهد و گناه خویش را کوچک می‌شمارد؟

مگر رسول الله (ص) نفرموده‌اند:

مؤمن گناهش را آنچنان می‌نگرد که گویی او در زیر سنگ بزرگی قرار گرفته و ترس آن دارد که آن سنگ بر سر او فرود آید، ولی کافر گناه خود را چون پشه‌ای می‌نگرد که از کنار بینی‌اش عبور کند.(1)

مگر آدمی نمی‌داند که زندگی‌اش، خواه نیک و خواه بد، پی‌آمدهایی در دنیا و آخرت دارد و اعمال او چون بذری است که در جهان کاشته می‌شود؛ اگر بذر گلی باشد، گلستان و اگر دانه خاری باشد، خارستان پدید می‌آورد، مولوی می‌گوید:

این جهان، کوه است و فعل ما نداسوی ما آید نداها را صدا

هر رفتار و کنشی به حقیقت با واکنشی همراه است. خداوند قهّار می‌فرماید: مِمَّا خَطیئاتِهِمْ أُغْرِقُوا

؛ «آنها به خاطر گناهانشان غرق شدند.» (نوح: 25)