زخم فطرت صفحه 65

که از مغزشان می‌گذرد، از علم الهی بیرون نیست.

روایتهای معصومان (علیهم السلام) نیز آدمی را به استوار ساختن این باور فرامی‌خوانند؛ چنان‌که در «دعای یستشیر» از پیامبر گرامی اسلام (ص) آمده است: «

أَسمَعَ السّامِعینَ وَ أَبصَرَ النّاظِرینَ

»؛ «خداوندی که شنواترین شنواها و بیناترین بینندگان است».

حضرت امیر مؤمنان علی (ع) نیز در این‌باره به پیروانش میفرماید:

إتَّقُوا مَعاصِیَ اللهِ فی الخَلَواتِ فَإِنَّ الشّاهِدَ هُوَ الحاکِمُ.(1)

از معصیت خدا در پنهان و خلوتگاهها بپرهیزید؛ زیرا شاهد، همان دادرس است.

ایشان در روایتی دیگر به پیروان خود میفرماید: «

ولا تَهتِکُوا أستارَکُم عِندَ مَن یَعلَمُ أسرارَکُم

»(2) ؛ «پرده خویش را نزد خداوندی که از اسرارتان آگاه است، ندرید».

بر پایه روایتی، کسی نزد امام حسین (ع) رفت و عرض کرد: ای فرزند رسول خدا! من شخصی گنه‌کارم و نمی‌توانم گناهم را ترک کنم، مرا موعظه کن.

امام حسین (ع) به او فرمود: پنج کار را انجام بده و آن‌گاه هر چه می‌خواهی گناه کن:

1. روزی خدا را مخور و آنچه می‌خواهی گناه کن؛