زخم فطرت صفحه 73

ترسیده و نفس خود را از هوس گناه بازداشته است.(1)

همچنین در گفتار دیگری می‌فرماید: «چنان از خدا بترس که گویا خدا را میبینی و اگر تو او را نمیبینی، او تو او را میبیند».(2)

اگر آدمی به راستی بر این باور باشد که خدا او را هنگام گناه کردن دیده است، چگونه میتواند این شرمساری را از خود دور سازد.

گیرم که تو از سر گنه درگذری‌زان شرم که دیدی که چه کردم چه کنم

سخن دیگر آن حضرت نیز در این‌باره، بسیار تکان‌دهنده است: «

العَجَبُ مِمَّن یَخافُ العِقابَ فَلَمْ یَکُفَ

» (3)؛ «شگفتا! از کسی که از عذاب الهی میترسد، ولی از گناه خودداری نمیکند!»

برای خداترسی، آدمی در آیات قرآنی باید تدبّر کند. درون‌مایه این آیات، هشدار و تحذیر است: سَنَفْرُغُ لَکُمْ أَیُّهَ الثَّقَلان؛ « [ای گروه انس و جن] به زودی به حساب کار شما خواهیم پرداخت.» (الرحمن: 31)

و یا در آیهای دیگر آمده:

اعْمَلُوا ما شِئْتُمْ إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصیر (فصلت: 40)

امروز به اختیار خود هر چه میخواهید انجام دهید که خدا به همه اعمال شما آگاه است.

این روایت‌ها نیز چنین درون‌مایه‌ای دارند:

1- اصول کافی، ج 2، ص 70.
2- همان، ص 67.
3- بحارالانوار، ج 77، ص 237.