رهنما96 (دریچه ای نو به زندگی) صفحه 28

خداوند غرق بوده اند و خداوند چه بسیار بلاها را به واسطۀ محبتش از آنان دور کرد و آنان ندانستند و ناسپاسی کردند. به محض مواجهه با اندک ناگواری و اندوه که به نسبت خوشی ها و لذت ها بسیار ناچیز است، به انکار نعمت های الهی لب می گشایند و به اعتراض روی می آورند و همۀ رحمت ها و نعمت های خداوندی را ازیاد می برند.

باید دانست که همیشه گذر زمان، داشته ها و دارایی های انسان را برای او عادی و بی اهمیت می سازد و نداشته ها یا داشته های دیگران را برای او مهم و آرزو. بنابراین، گاهی نیاز است کسی انسان را به داشته ها و توانایی های خود متوجه سازد. در قرآن کریم و روایات آمده نعمت های خداوند را به یاد آورید و تأکید شده است شکرگزار خداوند باشید که نعمت او را افزون می کند.(1) انسان زمانی شکرگزار می شود که توانایی و نعمتی در خود ببیند و آنگاه است