رهنما96 (دریچه ای نو به زندگی) صفحه 29

که لب و دل به سپاس پروردگار می سپارد. در دعای کمیل آمده است: «ای خدا، ای مولای من، چه بسیار کار های زشتم مستور کردی. چه بسیار بلا های سخت از من بگردانیدی. چه بسیار که از لغزش ها مرا نگاه داشتی. چه بسیار ناپسندها که از من دور کردی.»

بندۀ واقعی به داده های خدایش راضی است و در همه حال، شکرگزار اوست؛ چه آنگاه که در خوشی باشد و چه آن زمان که دچار تلخ کامی شود. زبان حال این افراد چنین است. آیا افرادی را می شناسید که در ظاهر، صاحب همه چیز هستند: شغل عالی، زندگی مرفه، منبع درآمد کافی؛ با این حال، نگران و مضطرب اند و احساس خوشبختی نمی کنند. در حالی که افراد دیگری را می شناسید که حداقل در ظاهر، دارایی چندانی ندارند؛ ولی باوجوداین، شاد و بشّاش به نظر می رسند.

معروف است که امام رضا† دربارۀ سجدۀ بعد از نماز واجب فرموده اند شکرگزاری خداوند است و در آن کمتر سخنی شایسته است گفته شود؛ مگر اینکه سه بار بگویید: «شُکْراً