رهنما96 (دریچه ای نو به زندگی) صفحه 35

حضرت موسی† نشسته بود که ناگاه، شیطان بر ایشان وارد شد. شیطان کلاهی رنگین بر سر داشت. به او نزدیک شد و کلاه را از سر برداشت. نزد موسی† ایستاد و سلام کرد. موسی† به او فرمود: «تو کیستی؟» گفت: «من شیطانم.» فرمود: «تویی؟ خداوند کسی را به خانۀ تو نزدیک نکند [و شیطان همسایۀ کسی نباشد«.» گفت: «من نیامده ام؛ مگر آنکه به سبب جایگاهی که نزد خدای عزّوجل داری، بر تو سلام کنم.» موسی† به شیطان فرمود: «این کلاه چیست؟» گفت: «با این کلاه، دل فرزندان آدم را می ربایم.» موسی† فرمود: «مرا خبر ده از آن گناهی که چون فرزند آدم آن را انجام دهد، بر او چیره می شوی.» گفت: «آن وقتی است که او خودشیفته می شود [و عُجب می ورزد«: عمل خود را بسیار شمارد و گناهش در چشمش کوچک شود.»(1)

عُجب آن است که انسان خود را دارای توانمندی ها و برتر هایی همچون دانش، دارایی،