ثواب الاعمال و عقاب الاعمال صفحه 462

گفت: امیر مؤمنان علیه السّلام فرموده: دشمن ما خاندان روز را شب و شب را روز کند در حالی که در پرتگاهی است مشرف بر سیاهچالی پر از آتش، و بدون تردید این پرتگاه عاقبت او را بدوزخ خواهد افکند، پس بدا بحال جهنّمیان و بد جایگاهی است دوزخ برای ایشان، زیرا خداوند خود (در چند سوره) فرموده «فَبِئْسَ مَثْوَی الْمُتَکَبِّرِینَ» «1» «بد منزلگاهی است جایگاه متکبّران» یعنی آنان که از پذیرفتن حقّ سر باز زنند. آنگاه فرمود: هیچ فردی نیست که در محبّت ما خاندان کوتاهی کند و خداوند خیری در او قرار داده باشد. «2» (1) 21- علیّ بن میمون صائغ گوید: امام صادق علیه السّلام فرمود: براستی که مؤمن از دوست صمیمی خود شفاعت خواهد کرد و پذیرفته خواهد شد، مگر اینکه آن دوست ناصبی باشد که اگر همه پیغمبران مرسل و فرشتگان مقرّب در باره ناصبی و دشمن اهل بیت شفاعت کنند پذیرفته نخواهد شد.

(1) راجع النحل: 29، و الزّمر: 72، و غافر: 76.

(2) فی بعض النسخ «یقصّر حبّنا بخیر الا جعل اللَّه عنده» و فی المحاسن ص 91 «و ما من أحد نقص عن حبّنا لخیر یجعله اللَّه عنده».