پایان سلطه کفر، آغاز نفاق از دیدگاه قرآن و حدیث(تفسیر موضوعی المیزان) صفحه 150

محروم ماندن مردم از احاديث خاندان نبوت، كه نزديكترين افراد به رسول اللّه صلي‌الله‌عليه‌و‌آله و صديق‌ترين گويندگــان حديث بودند، بزرگتريــن لطمه‌اي بــود كه در علــم قرآن و راه تفكري كه بدان دعوت مي‌نمود، وارد شد. و يكي از گواهان اين مطلب كمي و قلت احـاديثـي است كـه از اهـل بيت عليهم‌السلام نقل شده است!

شما وقتي به‌آن‌مقام و احترامي‌كه علم‌حديث در دوران‌خلفا داشت و آن‌حرص و ولع شديدي‌كه مردم به گرفتن حديث داشتند، بنگريد و آن گاه تمام احاديثي را كه از حضرت علي و حسن و حسين، خصوصا درباره تفسير قرآن كريم، نقل كرده‌اند، به دقت تتبع نمـوده و بشمريد، چيز عجيبي ملاحظه خواهيد كرد:

خود صحابه پيامبر صلي‌الله‌عليه‌و‌آله كه اساسا چيز قابل ذكري از علي عليه‌السلام نقل نكرده‌اند.

محروميت مردم از احاديث خاندان نبوت (311)

تــابعيــن و شاگــردان آنــان هم تمام احاديثــي كه از آن حضــرت نقــل كرده‌انــد، در تمـام قـرآن از صـد روايــت تجـــاوز نـمي‌كنـد!

احاديثــي هم كه از امــام حسن عليه‌السلام نقل كرده‌اند شايد به ده روايت نرسد! از حسين عليه‌السلام هم اساسا چيز قابل ذكري نقل نكرده‌اند!

با اين كه رواياتي كه در تفسير قرآن وارد شده، به قدري زياد است كه بعضي تنها از راه عامه به هفـده هزار حديث رسانده‌اند. (اين مطلب را «سيوطي» در «اتقان» گفته و تذكـر داده است كه همين عدد تعداد روايات كتاب تفسير خود او «ترجمان القرآن» و تلخيصش «در منثور» مي‌بـاشد.)

در روايات فقهي هم عينا همين نسبت داير مي‌باشد. (يكي از اهل تتبع گفته در روايات فقهي به دو حديث از حسين عليه‌السلام برخورده است!) آيا علت اين جريان، اعراض

(312) پايان سلطه كفر، آغاز نفاق

مردم از اهل بيت و ترك ايشان بود؟ يا آن كه مردم احاديثي از آنان گرفتند، ولي در دولت اموي كه از اهل بيت رو گرداندند، مخفي شد، و از بين رفت؟ نمي‌دانيم!