پایان سلطه کفر، آغاز نفاق از دیدگاه قرآن و حدیث(تفسیر موضوعی المیزان) صفحه 151

ولي، كناره‌گيري علي عليه‌السلام و شركت نكردن آن حضرت در جمع قرآن از اول تا آخر، و هم‌چنين تاريخ زندگاني امام حسن و حسين احتمال اول را تقويت مي‌كند.

كار احاديث عمومي علي عليه‌السلام به جايي رسيد كه برخي انكار كرده‌اند كه خطبه‌هاي كتاب «نهج‌البلاغه» از آن حضرت باشد، ولي در امثال خطبه «بتراء» زيادبن ابيه، و قصايد «خمريات» يزيد، حتي دو نفر هم اختلاف ندارند!!!

اهل بيت عليهم‌السلام همين طور مظلوم بودند و احاديثشان همچنان متروك ماند، تا اين كه امــام محمد باقر عليه‌السلام و امام جعفربــن محمدالصادق عليه‌السلام ، در دورانــي كه دولت اموي و عباسي به همديگر گرفتــار و اهل بيت در آرامش و فرصت بودند، احاديث پدرانشان

محروميت مردم از احاديث خاندان نبوت (313)

را كه از بيـن رفته بود، روشــن كردند، و آثار متــروك مانــده آنان را تجديــد نمودند.

لكن، احاديث اين دو بزرگوار، و ساير ائمه اطهار عليه‌السلام از پدران و پسران آن دو نيز چون احاديث پيامبر صلي‌الله‌عليه‌و‌آله از جعل و دست بردن سالم نماند، كه اين دو بزرگوار، همين مطلب را صريحا در كلام خود ذكر فرمودند، و عده‌اي را چون «مغيره‌بن سعيد» و «ابن‌ابي الخطاب» و امثــال آنان را به عنــوان «جاعلين» و «واضعين» معرفـي نمودند.

بعضي از ائمه عليه‌السلام روايات زيادي را كه از آنان و از پيامبر صلي‌الله‌عليه‌و‌آله نقل مي‌شد، تكذيب فرمودند، و اصحاب و شيعيان خود را امر كردند كه احاديث منقول از ايشان را به قرآن عرضه دارند، و آن‌چه را كه با قرآن موافق است اخذ نمايند، و آن‌چه را كه با قرآن مخالــف است، كنار بگذارند!

لكن مردم (جز عده بسيار كمي) عملاً اين دستور را در احاديث اهل بيت و خصوصا

(314) پايان سلطه كفر، آغاز نفاق

در غير احاديث فقهي رعايت نكردند و به همان روش رفتند كه عامه درباره احاديث پيامبـر صلي‌الله‌عليه‌و‌آله به كار مي‌بردند.