پایان سلطه کفر، آغاز نفاق از دیدگاه قرآن و حدیث(تفسیر موضوعی المیزان) صفحه 163

ولــي با همــه اين‌ها بــاز هم ايــن اختــلاف ريشــه‌دار به جــاي خود مانــده و ايــن كوشش‌هاي زياد براي ريشه‌كن كردن اختلافات، خود اختــلاف را ريشه‌دارتر كــرده و آتــش را افـروخته‌تــر نمـوده اســت!

شما هر يك از صاحبــان اين فنون را ببينيد ملاحظه مي‌كنيد كه ديگران را به ناداني

تحولات بعدي در بازسازي حركت فكري (341)

و يا كفر و سستي عقيــده و نظريه نسبت مي‌دهنــد، و عامه مردم هم از همه‌شان بيزاري مي‌جويند! اين‌ها همه براي اين است كه ملت اسلامــي در روز اول از دعوت قــرآن به «تفكر اجتماعــي» سرپيچـي نمودند:

- «وَ اعْتَصِمُــوا بِحَبْلِ اللّــهِ جَميعــا وَ لا تَفَرَّقُــوا! - همگي به ريسمان خدا چنگ زنيــد و متفـرق نشــــويــــد!» (103 / آل عمـران)

(در اين زمينـه درد و سخـــن بسيـار اســت...

ـ پــروردگارا! ـ ما را به چيــزي كه بـاعث رضايــت تو باشــد، راهنمايــي كــن! - و سخن‌هــاي مــا را بــر حــق جمــــع فـــرمـــا!

- و از جانب خـود به ما ولي و ياوري عطا كن!)

(342) پايان سلطه كفر، آغاز نفاق

قدريه و معتزله (مسئله جبر و تفويض)