فلسطین از منظرحضرت آیت الله العظمی خامنه ای (مدظلّه العالی) رهبر معظم انقلاب اسلامی صفحه 176

دور کرد.

شما روزی که در زندانه ای رژیم بعثی خشن بودید، هر چه نگاه می کردید، جلو چشمتان تاریکی بود. از آن مأمور شلّاق به دست خشن و آن درجه دار غلیظ بعثی بگیرید تا خود صدّام حسین؛ یکی، پس از دیگری، با شما کأنه دشمن شخصی و خونی و پدری بودند. دست هر کدامشان می افتادید، بر شما آزار و شکنجه و فشاری وارد می کردند. اینطور نبود؟ همه یِ فضا تیره و تار بود. ما هم که اینجا، دور از شما، در خانه نشسته بودیم و غم فقدان شما برادران را داشتیم، هم همان اینطور بودیم.

من خودم شخصاً همین احساسات را داشتم و می دانم که اکثر ملت ایران هم، این احساسات را داشتند حالا چه در خانه یا فامیلشان اسیری بود، چه نبود؛ همه این احساسات را داشتند. آنها هم وقتی نگاه می کردند، فضایی تیره می دیدند. پشت آن دید مأیوسانه، خورشید امید و فضل الٰهی می درخشید؛ امّا ما نمی دیدیم. این، یک درس است. چرا بعضی مأیوسند از این که بشود بر قدرتهایِ استکباری جهان فائق آمد؟! چرا بعضی مأیوسند از این که اسرائیل را بشود از این منطقه ریشه کن کرد؟! چرا بعضی مأیوسند که بشود مسلمانان را در سرتاسر دنیا، از این وضع و مظلومیَّتی که امروز دارند، نجات داد؟! (1)

سختیها و بلاهایِ ملتهایِ مسلمان، ناشی از گم کردن خط توحید عقیدتی و کلمه

هر چه امروز از سختیها و بلاها بر سر مسلمانان می آید بر اثر گم کردن سررشته یِ زندگی در زیر سایه یِ توحیدست. توحید که فقط یک امر ذهنی نیست؛ توحید یک امر واقعی و یک نظام و یک دستورالعمل زندگی است. توحید به ما می گوید که با دوستانمان چگونه باشیم، با دشمنانمان چگونه باشیم، در نظام اجتماعی چگونه باشیم و چگونه زندگی کنیم.

بعضی خیال می کنند که اعتقاد به توحید، مربوط به بعد از مرگست؛ در حالی که اعتقاد به توحید، سازنده یِ این عالم و سازنده یِ زندگی است. امروز ما به این احتیاج داریم؛ ملتهایِ اسلامی به این احتیاج دارند.