بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 214

هرچند ممکن است کسی که غیبت او را می شنود مطلب را نمی دانسته، ولی شأنیّت این را که بداند دارد؛ زیرا مغتاب (بالفتح) در علن مرتکب این گناه شده است، در حالی که «کشف عمّا ستره الله» یعنی چیزی را که نوع مردم نمی دانند و در معرض دانستن نیستند، کسی برای دیگری کشف کند.

پس مطابق نظر ما غیبت متجاهر به فسق اصلاً غیبت نیست تا این که بعداً جزء استثنا قرار گیرد، و از باب «ضیّق فم الرکیّه» از اوّل، موضوع حرمت را شامل این موارد ندانستیم.

امّا اگر مطابق مبنای «ذِکرُکَ أخَاکَ بِمَا یَکرَهُه»(1) بخواهیم حکم کنیم، اگر در این صورت مقصود از «بِمَا یَکرَهُه» آن عمل یا صفتی باشد که مغتاب (بالفتح) از آن کراهت دارد، باز هم غیبت متجاهر به فسق جایز است؛ زیرا کسی که مثلاً بی حجاب بیرون می آید کراهتی از عملش ندارد، هرچند کسانی عمل او را به دیگران بگویند که مثلاً فلانی بی حجاب است. این شخص که خودش عملاً و علناً مرتکب چنین کاری می شود، چه کراهتی می تواند نسبت به عملش داشته باشد؟! شاید افتخار هم می کند که من بی حجابم!

امّا اگر مقصود از «بِمَا یَکرَهُه» را کلامی که زشت می دارد بدانیم، ممکن است بعضی مواردش را زشت بدارد؛ چون مغتاب (بالکسر) عیوب او را در مقام مذمّت و منقصت ذکر می کند، ولی _