بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 23

اللَّهُ لَهُنَّ سَبیلاً)(1) ؛

و از زنانِ شما کسانی که مرتکب فاحشه [زنا] می شوند، چهار تن از میان خود [مسلمانان] بر آنان گواه گیرید، پس اگر شهادت دادند آنان [زنان] را در خانه ها نگاه دارید تا مرگ شان فرا رسد یا خدا راهی برای آنان قرار دهد.

پس معلوم می شود که فاحشه در آیه ی شریفه یعنی عملی که قبحش زیاد است و فاحشه مرادف با قبیح یا حتّی مرادف با حرام نیست.

با توجّه به این توضیحات، می توان گفت:

اوّلاً: موضوع آیه فقط شامل غیبت در مورد افعال قبیحه ای که شدید القبح است، می شود.

ثانیاً: باید غیبت به نحوی باشد که موجب اشاعه ی فحشا هم بشود. پس اگر نقل مطلب نه تنها موجب زوال قبح گناه نبود بلکه موجب تنفّرِ شنونده از فعل غیبت شونده باشد، دیگر مصداق اشاعه ی فحشا نیست.

بنابراین آیه ی شریفه دلالتی بر حرمت غیبت، به عنوان غیبت ندارد. فقط موارد خاصّی از غیبت را آن هم به خاطر اشاعه ی فحشا و تحت این عنوان، حرام می کند.