بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 279

پس وقتی جناب شیخ در بحث جواز غیبت ظالم، برای توسعه ی معنای آیه ی شریفه، به روایت «مَنْ أَضَافَ قَوْماً فَأَسَاءَ ضِیَافَتَهُمْ فَهُوَ مِمَّنْ ظَلَمَ، فَلَا جُنَاحَ عَلَیْهِمْ فِیمَا قَالُوا فِیهِ» تمسّک می فرماید، در این مورد هم می توانست همان مطلب را بفرماید. در روایت هم اشاره به فعل حرام نشده است، بلکه موضوع روایت، فعل مکروه یا ترک مستحب است. البته ما ملتزم به این بیان نیستیم و فقط به عنوان یک بحث مطرح کردیم.

سپس جناب شیخ می فرماید: «و إن کان یظهر من بعض الأخبار جواز الاشتکاء لذلک»(1)؛ اگرچه ظاهر برخی از اخبار، جواز شکایت برای چنین مواردی است. روایات مورد نظر ایشان که برای شاهد بر جواز غیبت در صورت ترک اولی است، دو روایت است که ذکر می کنیم.

شواهد روایی بر جواز غیبت در مقام تظلّم

_ روایت حمّاد بن عثمان

الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّی بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ قَالَ: دَخَلَ رَجُلٌ عَلَی أَبِی