بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 293

دارقطنی، نسائی و صحیح بخاری، این گونه نقل شده است:

قَالَتْ هِنْدٌ أُمُّ مُعَاوِیَهَ لِرَسُولِ اللَّهِ - صلی الله علیه و آله و سلم -: إِنَّ أَبَا سُفْیَانَ رَجُلٌ شَحِیحٌ، فَهَلْ عَلَیَّ جُنَاحٌ أَنْ آخُذَ مِنْ مَالِهِ سِرًّا؟ قَالَ: «خُذِی أَنْتِ وَبَنُوکِ مَا یَکْفِیکِ بِالْمَعْرُوفِ(1).

البته تعابیر کتب عامّه کمی با هم متفاوت است، ولی مضمون همه یکی است.

مرحوم شیخ این روایت را نقل می فرماید و چیزی از لحاظ سند ذکر نمی کند، فقط می فرماید: «یمکن الاستدلال علیه بحکایه هند، زوجه ابی سفیان...»(2).

سپس مرحوم شیخ چنین می فرماید: اگر کسی اشکال کند و بگوید اساساً ابوسفیان شخصی متجاهر به فسق بوده، بلکه مجسمه ی فسق، فجور و نفاق بود و غیبتی برای او نیست(3)، ممکن است به روایت دیگری استدلال کنیم که بعداً ذکر خواهیم کرد.

1- برای نمونه: صحیح البخاری، ج 3، ح 2211، ص 7.
2- المکاسب المحرمه للشیخ الانصاری، ج 1، ص 352.
3- لو نوقش فی هذا الاستدلال بخروج غیبه مثل أبی سفیان عن محل الکلام أمکن الاستدلال بصحیحه عبد الله بن سنان عن أبی عبد الله - علیه السلام - قال: «جاء رجل إلی النبی-- صلی الله علیه و آله و سلم - فقال إن أمی لا تدفع ید لامس فقال احبسها ...،. (همان)