بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 30

_ حدیث تنبیه الخواطر

عَنْ جَابِرٍ وَ أَبِی سَعِیدٍ قَالا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ- صلی الله علیه و آله و سلم -: «إِیَّاکُمْ وَ الْغِیبَهَ فَإِنَّ الْغِیبَهَ أَشَدُّ مِنَ الزِّنَاءِ إِنَّ الرَّجُلَ یَزْنِی وَ یَتُوبُ فَیَتُوبُ اللَّهُ عَلَیْهِ وَ إِنَّ صَاحِبَ الْغِیبَهِ لَا یُغْفَرُ لَهُ حَتَّی یَغْفِرَ لَهُ صَاحِبُه»(1).

نظیر همین روایت، از مجمع البیان هم نقل شده است(2).

_ حدیث خصال، العلل(3) و الاختصاص

قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ- صلی الله علیه و آله و سلم -: «الْغِیبَهُ أَشَدُّ مِنَ الزِّنَا» فَقِیلَ: یَا رَسُولَ اللَّهِ وَ لِمَ ذَاکَ؟ قَالَ: «صَاحِبُ الزِّنَا یَتُوبُ فَیَتُوبُ اللَّهُ عَلَیْهِ وَ صَاحِبُ الْغِیبَهِ یَتُوبُ فَلَا یَتُوبُ اللَّهُ عَلَیْهِ حَتَّی یَکُونَ صَاحِبُهُ الَّذِی اغْتَابَهُ [علل] یُحِلُّه»(4).

جناب قطب راوندی هم در لبّ اللباب مانند این روایت را از نبی اکرم- صلی الله علیه و آله و سلم - نقل کرده است.

1- تنبیه الخواطر (مجموعه ی ورّام)، ج 1، باب الغیبه، ص 115. سند این روایت قابل اعتماد نیست.
2- مجمع البیان، ج 9، ص 6 _ 205.
3- أَبِی - رحمه الله - قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی الْعَطَّارُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِیُّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ النُّعْمَانِ عَنْ أَسْبَاطِ بْنِ مُحَمَّدٍ یَرْفَعُهُ إِلَی النَّبِیِّ-- صلی الله علیه و آله و سلم - قَالَ: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ-- صلی الله علیه و آله و سلم - ...». (علل الشرایع، ج 2، ص 557) و ر.ک: الخصال، ج 1، ص63؛ الاختصاص، ص 226.
4- این روایت مرفوعه است.