بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 31

روایت دیگری را جناب شیخ نقل می فرماید که این روایت از طریق عامّه نقل شده است، ولی در کتاب تنبیه الخواطر _ که از کتب شیعه است _ هم آمده است.

_ روایت أنس

قَالَ أَنَسٌ خَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ- صلی الله علیه و آله و سلم - فَذَکَرَ الرِّبَا وَ عَظَّمَ شَأْنَهُ فَقَالَ: «إِنَّ الدِّرْهَمَ یُصِیبُهُ الرَّجُلُ مِنَ الرِّبَا أَعْظَمُ عِنْدَ اللَّهِ فِی الْخَطِیئَهِ مِنْ سِتٍّ وَ ثَلَاثِینَ زَنْیَهً یَزْنِیهَا الرَّجُلُ وَ أَرْبَی الرِّبَا عِرْضُ الرَّجُلِ الْمُسْلِم»(1)؛

أنس(2) می گوید: رسول خدا- صلی الله علیه و آله و سلم - در صحبتی که درباره ی ربا داشتند فرمودند: ربا چیز خطرناکی است. یک درهمی که فرد از ربا به دست می آورد، نزد خداوند بزرگتر است در خطا بودن از سی و شش زنا، و از بین بردن آبروی فرد مسلمان بالاترین ربا است.

برخی معتقدند این روایت هم دلالت بر حرمت غیبت دارد، ولی می گوییم: از بین بردن عِرض مسلمان لزوماً به صورت غیبت نیست و از راه های مختلفی می تواند صورت گیرد که بعضی از مصادیق آن می تواند غیبت باشد(3)، پس موضوع روایت، اعمّ از

1- تنبیه الخواطر (مجموعه ی ورّام)، ج 1، باب الغیبه، ص 116.
2- وضعیت أنَس معلوم است که شخص مورد اعتمادی نیست.
3- اگر غیبت را به «کشف عمّا ستره الله» تعریف کنیم هر غیبتی مصداق بردنِ عِرض مسلمان خواهد بود. (امیرخانی)