بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 363

غیبت خارج می کند، غیبت به ذکر عیب کسی است که آن عیب به منزله ی صفت ممیّزه ی او شده و بدون آن شناخته نمی شود. مثل صفت أعرج(1)، أشتر(2)، أحول(3)، أعور(4) و ... .

دلیل مرحوم شیخ- قدس سره - بر جواز غیبت به عیب ممیّزه

دلیل مرحوم شیخ بر جواز چنین غیبتی، علاوه بر باب تزاحم و أهمّیت ملاک شناسایی آن فرد _ که تنها راه شناخت او ذکر این عیب است _ تمسّک به روایتی است که در آن، صفت حولاء از سوی امام - علیه السلام - برای معرفی استعمال شده است. متن روایت این چنین است:

_ روایت حسین بن زید الهاشمی

وَ[مُحَمَّدُ بْنُ یَعْقُوب] عَنْهُ [مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَی] عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِی نَجْرَانَ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ خَلَفِ بْنِ حَمَّادٍ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ زَیْدٍ الْهَاشِمِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ - علیه السلام - قَالَ: «جَاءَتْ زَیْنَبُ الْعَطَّارَهُ الْحَوْلَاءُ إِلَی نِسَاءِ النَّبِیِّ- صلی الله علیه و آله و سلم -

1- کسی که در راه رفتن دچار مشکل است و این اشکال به دلیل نقصی در پا باشد.
2- کسی که پلک چشم او دچار مشکل باشد؛ «الشَّتَرُ انقلابٌ فی جفن العین قلما یکون خلقه. و الشَّتْرُ، مخففهً: فِعْلک بها. ابن سیده: الشَّتَرُ انقلاب جَفْنِ العین من أَعلی و أَسفل و تَشَنُّجُه، و قیل: هو أَن ینشَقَّ الجفن حتی ینفصل الحَتَارُ، و قیل: هو استرخاء الجفن الأَسفل؛ شَتِرَتْ عینُه شَتَراً و شَتَرَها یَشْتُرُها شَتْراً و أَشْتَرَها و شَتَّرَها». (لسان العرب، ج 4، ذیل شتر، ص 393)
3- کسی که چشمش به یک سمت انحراف داشته باشد؛ الحَوَلُ: إقْبَالُ الحَدَقَهِ علی الأنْفِ. (همان، ج 11، ذیل حور، ص 191)
4- کسی که در حس بینایی دچار مشکل باشد؛ «العَوَرُ: ذهابُ حِسِّ إِحدی العینین، و قد عَوِرَ عَوَراً و عارَ یَعارُ و اعْوَرَّ، و هو أَعْوَرُ». (همان، ج 4، ذیل عور، ص 612 )