بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 373

تزاحم جایز است.

توضیح مطلب: اگر برای قدح در مطالب باطل کسی لازم باشد آن مطالب را نقد و بررسی کرده که با این نقد مشخّص شود سطح علمی قائل پایین است؛ مثلاً فاعل را نصب و مفعول را جر داده و به همین خاطر غلط معنا کرده، گفتن این مطالب در مقام نقد کشف می کند که حتّی نحو هم بلد نیست و تنقیص او می شود به نحوی که اگر این نقد انجام نمی گرفت دیگران متوجّه نمی شدند. مرحوم شیخ می فرماید: اگر حفظ حق و اضاعه ی باطل، متوقّف بر این نقد و بالملازمه تنقیص او باشد، چون ملاک حفظ حق و اضاعه ی باطل أقوی و أهمّ از ملاک حرمت غیبت است مقدّم می شود و چنین غیبتی جایز است(1).

بررسی کلام مرحوم شیخ- قدس سره -

مرحوم شیخ می فرماید: چنین غیبتی از باب تزاحم جایز است. بنابراین باید بگوییم جواز غیبت برای مواردی است که چنین نقضی (قدحی) واجب باشد، و إلا امر مباح نمی تواند با حرام مزاحمت کند. پس باید بگوییم اگر کلام باطلِ او مشتمل بر بدعت یا قول کذب نسبت به خداوند متعال و رسول خدا- صلی الله علیه و آله و سلم - و ائمه ی أطهار- علیهم السلام - باشد نقض آن واجب است و در نتیجه در مقام تزاحم هم مقدّم می شود، امّا اگر نقض مطالب باطل او واجب نباشد نمی تواند