بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 39

واسطه ی غیبتی که از مردم کردی ضایع شد و از بین رفت. شخص دیگری را می آورند و کتابش را [به دستش] می دهند، می بیند طاعات زیادی در نامه ی عملش ثبت شده است. [با تعجّب] می گوید: خداوندا! این نامه ی عمل من نیست و من این عبادت ها را انجام نداده ام! [در پاسخ به او] می گویند: فلانی از تو غیبت کرد، [در نتیجه] حسناتش به تو داده شد.

روایات متعدّدی با این مضمون در کتاب مستدرک الوسائل، جلد 9 وجود دارد که البته معمولاً مرسله بوده و بیشتر هم عامیّه است و برای مطالعه بیشتر می توان به آن مراجعه کرد.

آیا غیبت از کبائر است؟

اشاره

جناب شیخ- قدس سره - می فرمایند: ظاهر اخباری که تاکنون خواندیم، اقتضا می کند که غیبت از کبائر (گناهان کبیره) است _ کما این که جماعتی از بزرگان هم گفته اند _ و بلکه أشدّ از بعضی کبائر دیگر است و این که از بعضی معاصرین شنیده ایم که در کبیره بودن غیبت وسوسه داشته و آن را قبول ندارند، نادرست است(1).