بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 413

و یکی از کسانی که نام می برد همین «عبد الاعلی بن أعین» است(1).

بنابراین با چنین توثیقی از شیخ مفید- قدس سره - وثاقت و عدالت «عبد الاعلی بن أعین» ثابت می شود. علاوه بر این که قرائن دیگری هم داریم که مؤیّد کلام شیخ مفید است. بنابراین سند روایت مذکور به نظر ما تام است و می توانیم به آن اعتماد کنیم.

استدلال به صحیحه ی عبد الاعلی بن أعین

از آن جایی که غیبت مؤمن مصداق عیب گرفتن از اوست، پس طبق این روایت، نشستن در مجلسی که غیبت مؤمن می شود جایز نیست. البته عنوان «عیب گرفتن از مؤمن» عنوان اعمّی است که شامل حضور آن مؤمن در مجلس هم می شود، ولی این صورت فردِ نادر است؛ چون معمولاً عیوب افراد در غیاب شان گفته می شود.

به هر حال عیب گرفتن از مؤمن شامل غیبت هم می شود و غیبت مصداق «عیب گرفتن از مؤمن» است. علاوه بر آن که در بعضی نُسَخ به جای «یُعاب»، «یغتاب» آمده است که آن نسخه هم سندش تمام است و آن سندِ علی بن ابراهیم در تفسیرش می باشد:

_ صحیحه ی عبد الاعلی بن اعین از تفسیر علی بن ابراهیم