بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 71

حکم غیبت صبیّ ممیّز

روشن است که غیبت صبیّ ممیّز (غیر بالغ) هم جایز نیست؛ زیرا صبیّ ممیّز هم صدق اسلام و ایمان بر او شده و مسلمان و مؤمن است و چه بسا عقایدش حتّی از بسیاری از بالغین، محکم تر و مستدل تر باشد. از سوی دیگر، آیه ی شریفه می فرماید:

(لا یَغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضاً أَ یُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَنْ یَأْکُلَ لَحْمَ أَخیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ)؛

مؤمنِ دیگر را غیبت نکنید، آیا کسی دوست می دارد گوشت برادرِ مرده اش را بخورد؟! [قطعاً] بدتان می آید.

با توجّه به این که صبیّ ممیّز هم برادر ایمانی مؤمنین محسوب می شود، داخل در اطلاق آیه ی شریفه است. شاهد مطلب این که در آیه ی شریفه خداوند متعال می فرماید:

(یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْیَتامی قُلْ إِصْلاحٌ لَهُمْ خَیْرٌ وَ إِنْ تُخالِطُوهُمْ فَإِخْوانُکُم)؛(1)

درباره ی یتیمان از تو می پرسند، بگو: به صلاح آنان کار کردن بهتر است و اگر با آنان همزیستی کنید برادران [دینی] شما هستند.

چون می دانیم که یتیم وقتی بالغ شد دیگر شرعاً یتیم نیست و مادامی که صبیّ است اطلاق یتیم به او می شود، خداوند متعال به