بررسی گسترده ی فقهی غیبت صفحه 79

وجود دارد.

چون مسأله ی بعدی که مطرح می کنیم، با فرمایش حضرت امام- قدس سره - قریب المخرج است، آن را هم بیان می کنیم، سپس به بررسی منابع و مستنداتی که حضرت امام- قدس سره - و دیگران ارائه داده اند می پردازیم.

آیا مستور بودن عیب، شرط تحقّق غیبت است؟

آیا در غیبت شرط است که عیب، مستور باشد؟ یعنی اگر در غیاب کسی گفته شد: فلانی کچل است، در حالی که این مطلب را همه می بینند و آشکار است، دیگر غیبت نیست؟ یا این که کراهتِ شخص از اظهار عیب، موجب تحقّق غیبت می شود هرچند آن عیب در جلوی دید همه باشد؟ بنابراین اگر کسی گفت: کچل آمد، مطابق معنای دوم، غیبت است هرچند این که سخریه هم نباشد.

حضرت امام- قدس سره - در این بحث هم می فرمایند: از حیث لغت، غیبت شامل این مورد (عیب آشکار) هم می شود. نهایت این که مستفاد از روایات، استثنای این مورد از حرمت می باشد، نه این که غیبت لغوی شاملش نشود(1). لهذا چون در حرمت غیبت اطلاق