بررسی گسترده ی فقهی کذب (موضوع، احکام و موارد استثناء) صفحه 84

آیه ی شریفه بیان می کند که دروغ گو کسی است که ایمان به آیات الهی ندارد؛ یعنی کافر است، و چه کبیره ای بالاتر از این گناه که باعث کفر می شود!

مؤیّد کلام شیخ روایتی است که قطب راوندی در ذیل این آیه از رسول الله - صلی الله علیه و آله و سلم - نقل کرده است:

دَعَوَاتُ الرَّاوَنْدِیِّ قَالَ النَّبِیُّ - صلی الله علیه و آله و سلم -: أَرْبَی الرِّبَا الْکَذِبُ وَ قَالَ رَجُلٌ لَهُ - صلی الله علیه و آله و سلم -: الْمُؤْمِنُ یَزْنِی؟ قَالَ: قَدْ یَکُونُ ذَلِکَ قَالَ: الْمُؤْمِنُ یَسْرِقُ؟ قَالَ - صلی الله علیه و آله و سلم - قَدْ یَکُونُ ذَلِکَ قَالَ: یَا رَسُولَ اللَّهِ - صلی الله علیه و آله و سلم - الْمُؤْمِنُ یَکْذِبُ؟ قَالَ: لَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَی: (إِنَّما یَفْتَرِی الْکَذِبَ الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ)(1)؛

پیامبر اسلام - صلی الله علیه و آله و سلم - فرمودند: بدترین نوع ربا، کذب است. شخصی به حضرت عرض کرد: آیا مؤمن زنا می کند؟ حضرت در پاسخ فرمودند: چه بسا مرتکب شود. [دوباره] گفت: آیا مؤمن سرقت می کند؟ حضرت فرمودند: چه بسا مرتکب شود. عرض کرد: آیا مؤمن دروغ هم می گوید؟ حضرت فرمودند: نه، خداوند متعال می فرماید: (إِنَّما یَفْتَرِی الْکَذِبَ الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ).