بررسی گسترده ی فقهی: قمار، قیادت، قیافه، کهانت و ... صفحه 131

سَابَقَ وَ کَانَ یَقُولُ: إِنَّ الْمَلَائِکَهَ تَحْضُرُ الرِّهَانَ فِی الْخُفِّ وَ الْحَافِرِ وَ الرِّیشِ وَ مَا سِوَی ذَلِکَ فَهُوَ قِمَارٌ حَرَامٌ.(1)

این روایت از لحاظ سند به خاطر محمد بن موسی(2) و العلاء بن سیابه ناتمام است.

علاء بن سیابه می گوید از امام صادق- علیه السلام - شنیدم که می فرمودند: شهادت کسی که با حمام بازی می کند اشکالی ندارد [پذیرفته می شود] و نیز شهادت کسی هم که در بازی حَمام رهن می گذارد پذیرفته می شود، همانا رسول خدا- صلی الله علیه و آله و سلم - خیل را به حرکت انداختند و مسابقه دادند و می فرمودند: ملائکه در رهان در خفّ(3) (در مورد مثل شتر، فیل و ...) و

1- وسائل الشیعه، ج19، کتاب السبق و الرمایه، باب 3، ح3، ص253 و تهذیب الاحکام، ج6، ص284.
2- رجال النجاشی، ص338: محمد بن موسی بن عیسی أبو جعفر الهمدانی السمان، ضعفه القمیون بالغلو، و کان ابن الولید یقول: إنه کان یضع الحدیث، و الله أعلم. له کتاب ما روی فی أیام الأسبوع، و کتاب الرد علی الغلاه. أخبرنا ابن شاذان، عن أحمد بن محمد بن یحیی، عن أبیه، عنه بکتبه.
3- لسان العرب، ج 9، ص81: الخُفُّ: خُفُّ البعیر، و هو مَجْمَعُ فِرْسِن البعیر و الناقه، تقول العرب: هذا خُفُّ البعیر و هذه فِرْسِنُه. و فی الحدیث: «لا سَبَق إلا فی خُفٍّ أَو نَصْلٍ أَو حافر»؛ فالخُفُّ الإِبل هاهنا، و الحافِرُ الخیلُ ... الجوهری: الخُف واحد أَخْفافِ البعیر و هو للبعیر کالحافر للفرس. ابن سیده: و قد یکون الخف للنعام، سَوَّوْا بینهما للتَّشابُهِ، و خُفُّ الإِنسانِ: ما أَصابَ الأَرضَ من باطن قَدَمِه، و قیل: لا یکون الخف من الحیوان إلا للبعیر و النعامه.