بررسی گسترده ی فقهی: قمار، قیادت، قیافه، کهانت و ... صفحه 226

مراد الکلّ و إلّا فمجرّد حصول الاعتقاد العلمی أو الظنّی بنسب شخص لا دلیل علی تحریمه»(1)؛

دروس، جامع المقاصد و التنقیح، حرمت قیافه را مقیّد کرده اند به صورتی که حرامی بر آن مترتب شود و ظاهر این است که این [قید] مراد همه است [یعنی همه حرمت قیافه را بر صورت ترتب حرام بر آن مقید کرده اند] و إلا مجرد حصول اعتقاد علمی یا ظنی به نسب شخصی، موجب حرمت نمی شود و دلیلی بر حرمت آن وجود ندارد.

بنابراین از این کلام مرحوم شیخ- قدس سره - استفاده می شود که ایشان هم معتقدند اگر هیچ اثر محرّمی بر آن مترتب نشود، حرام نیست و رفتن پیش او هم در صورتی که اثر حرامی بر آن مترتب نشود حرام نیست. اثر حرام در صورتی مترتب می شود که مثلاً زیدی که در فراش بکر متولد شده و از لحاظ شرعی ملحق به بکر است؛ چون «الولد للفراش و للعاهر الحجر»، با صنعت قیافه بگوید نوع راه رفتنش، خطوط کف دست و پایش، شکل چشم و

1- المکاسب المحرمه، ج 2، ص8.