بررسی گسترده ی فقهی: قمار، قیادت، قیافه، کهانت و ... صفحه 228

در صورتی هم که با قیافه شناسی اطمینان به نسب او پیدا کند، باز می گوییم حجّیت اطمینان چون از باب امضاء سیره ی عقلاء است، اطمینان در چنین مواردی با وجود این روایات _ خصوصاً صحیحه ی محمد بن قیس _ ردع شده و حجّت نیست.

و در صورتی هم که با قیافه شناسی علم به نسب پیدا شود، مادامی که قطع باقی باشد نمی توان ردع از قطع کرد. بله اگر بگوییم قیافه شناسی و رفتن پیش قائف حرام است، از آن جایی که تقصیر کرده معذور نیست، ولی طبق مبنای ما که ادلّه ی حرمت تمام نیست، معذور است.

حکم تشخیص نسب با D.N.A

از طریق D.N.A روش هایی برای تشخیص نَسَب وجود دارد که باید بررسی کنیم آیا به کاربردن این طریق جایز است یا نه و در صورت تشخیص، آیا می توان نسبت داد یا خیر؟

در پاسخ می گوییم اگر چنین روش هایی قطع آور باشد _ کما این که گفته می شود متخصصین فن قائلند قطع آور است _ می توان طبق آن عمل نمود و نسبت داد، گرچه خلاف «الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَ لِلْعَاهِرِ الْحَجَر» باشد؛ زیرا این قاعده یک حکم ظاهری است و موضوعش شک است(1)، کما این که اگر روایت صحیحه ای دلالت

1- گرچه فقیهی از قدما فرموده است موضوعش شک نیست و یک تعبّد است، ولی این درست نیست؛ زیرا کسی که قطع به ولد الزنا بودن شخصی داشته باشد، نمی تواند بر خلاف قطع، او را ملحق به فراش کند.