کتابخانه بالقرآن

بررسی گسترده ی فقهی: قمار، قیادت، قیافه، کهانت و ... صفحه 277

مدحی شده اند. مرحوم شیخ هم می فرماید: ادلّه ی اربعه بر حرمت چنین مدحی دلالت می کند.(1)

1- المکاسب المحرمه، ج 2، ص51: [المسأله] الحادیه و العشرون مدح من لا یستحق المدح، أو یستحق الذم: ذکره العلّامه فی المکاسب المحرّمه، و الوجه فیه واضح من جهه قبحه عقلًا. و یدلّ علیه من الشرع قوله تعالی (وَ لا تَرْکَنُوا إِلَی الَّذِینَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّکُمُ النّارُ). و عن النبی- صلی الله علیه و آله و سلم - فیما رواه الصدوق: «من عظّم صاحب دنیا و أحبّه طمعاً فی دنیاه، سخط اللّه علیه، و کان فی درجته مع قارون فی التابوت الأسفل من النار». و فی النبوی الآخر الوارد فی حدیث المناهی: «من مدح سلطاناً جائراً، أو تخفّف و تضعضع له طمعاً فیه، کان قرینه فی النار». و مقتضی هذه الأدلّه حرمه المدح طمعاً فی الممدوح، و أمّا لدفع شرّه فهو واجب، و قد ورد فی عده أخبار: «أنّ شرار الناس الذین یُکرَمون اتقاء شرّهم».