بررسی گسترده ی فقهی: قمار، قیادت، قیافه، کهانت و ... صفحه 382

أَنَّهُ ظَلَمَنِی فَقَالَ: إِنْ کَانَ ظَلَمَکَ لَقَدْ أَرْبَیْتَ عَلَیْهِ إِنَّ هَذَا لَیْسَ مِنْ فِعَالِی وَ لَا آمُرُ بِهِ شِیعَتِی اسْتَغْفِرْ رَبَّکَ وَ لَا تَعُدْ قُلْتُ: أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ لَا أَعُودُ.(1)

این روایت از لحاظ سند به خاطر معلی بن محمد(2) و احمد بن غَسّان(3) ناتمام است.

سماعه می گوید: بر امام صادق- علیه السلام - وارد شدم، حضرت بی مقدمه فرمودند: ای سماعه! این چه کاری بود که با جمّالت کردی؟! بپرهیز از این که فحّاش، سخّاب یا لعّان باشی. گفتم چون به من ظلم کرده بود، فرمود: اگر به تو ظلم کرده، تو هم از او نفع برده ای این [فحش و لعن] از کارهای من نیست و شیعه ی خودم را به آن امر نمی کنم، استغفار کن و دیگر تکرار نکن، من هم گفتم: استغفر الله و دیگر تکرار نمی کنم.

1- وسائل الشیعه، ج 16، تتمه کتاب الجهاد، بقیه أبواب جهاد النفس، باب71، ح7، ص33 و الکافی، ج2، ص326.
2- رجال النجاشی، ص418: معلی بن محمد البصری أبو الحسن مضطرب الحدیث و المذهب، و کتبه قریبه. له کتب، منها: کتاب الإیمان و ... أخبرنا محمد بن محمد قال: حدثنا جعفر بن محمد قال: حدثنا الحسین بن محمد بن عامر، عن معلی بن محمد.
3- احمد بن غسان مجهول است و در مجامع رجالی توثیق نشده است.