علم غیب صفحه 107

شیخ طوسی است از قاسم بن علاء همدانی، وکیل امام زمان؛ چرا که آن روایت در نهایت صحت و متانت است و مستدل به آیه قرآن است.

در الکافی، در ابواب موالید ائمه اثنا عشر‰ از این گونه روایات بسیار است.(1)

اعتقاد به علم غیب پیغمبر و ائمه هدی‰ غلو نیست

واضح است که اعتقاد به این مطالب غلو نیست. توضیح ما این است که از طرفی ذوات مقدسه ائمه هدی‰ به نص قرآن در آیه تطهیر ،(2) پاکیزه اند و در نهایت قابلیت و استعداد نمی باشند و اشرف و افضل جمیع خلایقند و از طرف دیگر در مبدأ اعلای کریم بی نهایت، بخل وجود ندارد.

به عبارت ساده تر: نه خدا بخیل است و نه ائمه هدی‰ نالایق اند، پس این آیات و روایات ممکنِ عقلی را ثابت می کند.

غلو آن است که چیزی که عقل و نقل اجازه نمی دهد گفته شود و یا مطلبی را درباره کسی بگوییم که او فاقد لیاقت آن باشد.

عقل مانع کرم خدا نیست؛ پس مانعی ندارد که آن کریم بی نهایت بر آن ذوات مقدسه کمال لیاقت را افاضه فرماید چنان که عقول مخلوق از درک آن مبهوت گردد. پس استبعادی برای علم غیب آنان نیست.

علم غیبی که برای آنان ادعا می شود مختص به باری تعالی نیست. چون علم غیب باری تعالی ذاتی است و علم غیب ائمه هدی‰ غیر ذاتی.

لازم است که تذکر بدهیم علم غیب بر دو قسم است:

1 علم غیبی که مخصوص ذات مقدس پروردگار است و از کسی نگرفته و عین ذات مقدس او و ازلی و ابدی است.

2 علم غیبی که کسبی است. آن علم موهبتی الهی است که خدا به هر کس بخواهد،