علم غیب صفحه 152

خود برای شاهد و شهید و شهدا و اشهاد انتخاب فرماید، چنان که آیات قرآن گواه است.

پس لفظ ]کَفَی[ در این آیات دلالت بر انحصار ندارد، که بگوییم خدا به گناه بندگان آگاه است و کسی دیگر آگاه نیست. چنین نیست، بلکه خداوند اعمال بندگانش را به برگزیدگانش ارائه می دهد و پیغمبرش را از حال تمام خلایق (نه تنها منافقین) آگاه می فرماید.

9. نسبت عدم علم به پیامبر

آقای مشکات گفتند: شخصی آیه شریفه: ]لَا تَدْری لَعَلَّ اللَّهَ یُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِکَ أَمْراً[(1) را این طور ترجمه کرده و گفته: یعنی: ای پیغمبر، تو نمی دانی؛ شاید خداوند بعد از این، احداث امری فرماید. آیا این حرف صحیح است؟

حقیر عرض کردم: عجب! کسی که این آیه را این گونه معنی کرده مثل این که هنوز کتاب صرف میر را تکمیل نکرده و الّا می فهمید که ]لَا تَدْرِی[ مشترک بین دو صیغه است؛ مفرد مؤنث غایب و مفرد مذکر مخاطب. ]لَا تَدْرِی[ در این آیه صیغه مفرد مؤنث غایب است و ضمیر آن به (نفس) بر می گردد که قبل از ]لَاتَدْرِی[ است.

بنابراین معنی آیه این است که: آن نفس عواقب امور را نمی داند، پس از طلاق رجعی، زن را از خانه بیرون نکند؛ شاید خداوند محبت زوجه را در دل او بیندازد و آن باعث شود که رجوع کند.

ولی آن کسی که از پیغمبر نفی علم کرده ]لَا تَدْرِی[ را صیغه مفرد مذکر مخاطب گرفته است!!

10. نداشتن علم غیب در بعضی از امور

خداوند می فرماید:

]وَمَا یُدْرِیکَ لَعَلَّهُ یَزَّکَّی[(2).

اشاره است به عثمان بن عفان که روی خود را تُرش کرد و اعراض نمود، موقعی که دید