علم غیب صفحه 179

پسر عموی خود را به سوی آن ها فرستاد و سپس خود به سوی عراق حرکت کرد.(1)

همچنین به علم امامت و اخبار شب قدر از شهادت حضرت مسلم خبر داشت، لکن ابداً اظهار ناراحتی نکرد و صبر نمود تا آن که به وسیله اسباب ظاهری خبر شهادت مسلم را شنید، آن گاه افسرده شد و گریه کرد و یتیمان مسلم را نوازش نمود.

امیرالمؤمنین† از فسق فساق و ظلم قضات و حکام عصر خود در بلاد متفرقه خبر داشت، ولی چون مکلف به علم امامت نبود، صبر می کرد تا موقعی که به حسب ظاهر نامه های شکایت می رسید، آن گاه اظهار نگرانی می نمود و حکم عزل حاکم ظالم را صادر می فرمود. نیز جنایت جنایت کاران را می دانست ولی تأمل می نمود و اصلاً ترتیب اثر نمی داد تا شهود و بینه شرعی اقامه شود، آن وقت اجرای حدود می فرمود.

پیغمبر اکرمˆ بنا به اخبار شب قدر و علم خدادادش، می دانست عمویش حمزه در جنگ احد کشته می شود. بهترین گواه این موضوع این است که هنوز یک شبانه روز به وقت شهادت مانده بود او را احضار فرمود و از او خواست که عقاید حقه را که اقرار داشت، تجدید نماید.(2)

نیز از شهادت بقیه شهدای احد باخبر بود و از عبدالله بن جُبَیر و آن پنجاه نفری که مخالفت امر او را کرده و کشته شدند. از شهدای موته و دیگران هم خبردار بود و قضایای آینده زبیر و منافقین را کاملا می دانست، و لکن این علم هیچ منشأ اثری به وجود نمی آورد و طبق برنامه ظاهر؛ سیر می کردند.

حتی میثم تمار از آینده خود خبر داشت و فرار نکرد.(3) جایی که میثم چنین باشد، پس چگونه است حال مولای او و مولای اوّلین و آخرین صلوات الله و سلامه علیه و علی أخیه و علی زوجته و أولاده الطیبین الطاهرین ؟

1- مرآه العقول، ج3، ص124، ذیل ح4 (باب أنّ الأئمه‰ یعلمون متی یموتون وأنّهم لا یموتون إلّا باختیار منهم).
2- بحارالأنوار، ج22، ص278، ح32 (باب پنجم از ابواب ما یتعلّق بهˆ از کتاب تاریخ نبیناˆ).
3- بحارالأنوار، ج41، ص343 (باب 114 از ابواب معجزاتهb... از کتاب تاریخ أمیرالمؤمنین†) و ج42، ص124، ح7 (باب 122 از ابواب ما یتعلّق به... از کتاب تاریخ امیرالمؤمنین†).