جمعی از این روش خلیفه پیروی کردند و بر خلاف آنچه از شارع بزرگوار ثابت بود مانع کتابت سنت ها شدند.(1)
نود و چهارم: نظر خلیفه درباره کتاب ها
افزون بر آن چهار موضوع ذکر شده، یعنی سؤال از مشکلات قرآن، پرسش از آنچه هنوز رخ نداده، نهی از نقل حدیث رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و رویداد کتابت سنّت ها. خلیفه، پیرامون موضوع پنجمی که خود کتابت و تألیف باشد، اجتهاد و نظری ابراز کرده و به آن عمل نموده است.
مردی از مسلمانان نزد عمر آمد و گفت: وقتی ما مدائن را فتح کردیم، به کتاب هایی برخوردیم که حاوی دانش های ایرانیان و سخنان شگفتی بود. عمر چوبدستی را خواست و شروع کرد به زدن آن مرد و بعد خواند:
(نَحنُ نَقصُّ عَلَیکَ اَحسنَ القَصَص)(2)
و می گفت ای بیچاره، داستانی نکوتر از قرآن وجود دارد؟ امت های پیشین به این جهت هلاک شدند که به کتاب های دانشمندان شان روی نهادند. آثار اسقف ها را در نظر داشتند و
1- طبقات ابن سعد، 3/206؛ مختصر جامعالعلم، 33و36و37؛ سنن دارمی، 1/125؛ المستدرک حاکم، 1/104و106.
2- یوسف، 3.