الغدیر همراه جلد 7 صفحه 24

اگر آن حدیث ها تمام بود مغیرۀ بن شعبه آن سخن را به ابوبکر و عمر نمی گفت که عبّاس را دیدار کنید و برای او و فرزندانش سهمی قائل شوید و به این وسیله از ناحیه علی (علیه السلام) خاطرجمع گردید که اگر عبّاس با شما باشد، به نفع شما در مقابل علی (علیه السلام) است. به دنبال همین پیشنهاد ابوبکر و عمر و ابوعبیده و مغیره، شبانه با عبّاس دیدار کردند و همان سخن به وی گفتند: که تو عموی پیامبری و باید سهمی داشته باشی.(1)

اگر این احادیث بویی از واقعیت داشت، خلافت برای ابوبکر، این گونه به سرانجام نمی رسید که فقط دو نفر السید و بشر یا سالم مولای ابی حذیفه که تفصیل آن خواهد آمد، تمام نمی شد. سران مهاجران و انصار همچون علی و فرزندانش - نوه های پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) - و عباس و فرزندانش و بنی هاشم و سعدبن عباده و فرزند و خانواده او و حباب بن منذر و پیروان او و زبیر، طلحه، سلمان، عمّار، ابوذر، مقداد، خالدبن سعید، سعدبن ابی وقّاص، عتبه ابن ابی لهب، براء بن عازب، أُبیّ بن کعب، ابوسفیان بن حرب و دیگران، از بیعت با ابوبکر، سرباز نمی زدند.(2) اگر آن احادیث فضیلت ثابت می بود سخن محمد بن اسحاق، مجال نداشت که گفت: عموم مهاجران و