الغدیر همراه جلد 7 صفحه 38

آن آیه نصّ است که حسن و حسین (علیهم السلام) دو پسران نبّی اقدسند. و در اصل خدا عیسی را که پسر مریم است، از نسل نوح می شمارد:

(وَ مِن ذُرِّیتهِ دَاوُود و سُلَیمانَ و أَیُوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسَی وَ هَارُونَ و کَذَلِکَ نَجزی المُحسِنِینَ* وَ زَکرِیَّا وَ یَحیَی وَ عِیسَی وَ إلیَاسَ کُلٌّ مِنَ الصَّالِحِینَ)(1):

و عیسی را که پسر مریم است نسلی و ذریه نوح برشمرده و فخر رازی می نویسد: آیه مباهله دلیل آن است که حسن و حسین (علیهما السلام) پسران رسول خدایند و آیه مذکور سوره انعام را شاهد آورده چنان که انتساب عیسی به ابراهیم شاهدی دیگر در اثبات این که "پسر دختر"، پسر صاحب دختر هم هست.(2)

آن گاه علّامه امینی (رضی الله عنه) در حدود پنجاه شاهد حدیثی، ادبی و شعری، مبنی بر این که حسن و حسین پسران رسول خدا و ذریه او از طریق فاطمه دختر بزرگوارش هستند، نقل می کند. از جمله فرمود: جبرئیل به من خبر داد که این پسرم حسین را می کشند.(3) یا خطاب به امام حسن مجتبی (علیه السلام) فرمود: این پسرم آقاست.(4) همچنین فرمود: مهدی از پسران

1- انعام/84-85.
2- تفسیر، فخر رازی 2/488؛ قرطبی 4/104 و 7/31.
3- مستدرک، حاکم 3/177؛ اعلام النبوه، ماوردی/83؛ ذخائر العقبی 148.
4- تفسیر، ابن کثیر 3/155.