الغدیر همراه جلد 7 صفحه 56

به دیگران نمی رسد؛ سپس حق با جنگجویان اُحد است و هرگز آزادشده ها و آنان را که پس از فتح مکه اسلام آوردند، بهره ای از خلافت نیست. همچنین می گوید: اگر دو تن در زمان من می بودند حکومت را به آنان وا می گذاشتم: سالم غلام ابی حذیفه و ابوعبیده جراح و اگر سالم زنده می بود او را در شورای شش نفره نیز، داخل می کردم و هنگامی که ضربت خنجر خورد گفت: اگر خلافت و امامت را به علی (علیه السلام) واگذار کنند، مردم را به راه واضح و مستقیم می برد. پسر عمر به او گفت: چه مانعی است که علی (علیه السلام) را مقدم نمی داری؟

گفت: خوش ندارم آن امر را در حیات و مماتم بر دوش کشم! و...(1)

سخنان او، دور از حق و منطق است و ما از کنار آن می گذریم.

نگاهی به خلافت در مکتب، اهل سنت و جماعت

علّامه امینی (رضی الله عنه) می نویسد: ویژگی های آن خلافت اسلامی و پیشوایی همگانی که جماعت اهل سنت، ارائه دادند؛ عبارت است از:

1. ریاست و سرپرستی عمومی برای تدبیر امور؛