الغدیر همراه جلد 7 صفحه 57

2. نگهبانی مرزها، جلوگیری از ستم گری ها؛

3. دستگیری مظلوم؛

4. اقامه حدود؛

5. تقسیم بیت المال عمومی میان مسلمانان؛

6. دفاع از کیان اسلام با برگزاری حج و جهاد.

که در آن، نبوغ علمی زاید بر آن چه توده مردم می دانند، شرط نیست. پیشوا و مردم عادی در دانش شریعت برابرند و کافی است خلیفه به میزان یک قاضی آگاهی داشته باشد و شما با قاضیان سر و کار دارید و آنان را می شناسید که میزان علم و دانش آن ها چقدر است؟

از دیگر سوی، خلیفه و پیشوا، با فسق و فجور و ظلم و جور بر کنار نمی شود و بر امت است که از او، چه نکوکار یا بدکار باشد، اطاعت کنند و فرمان ببرند. قیام بر علیه او و نزاع در حکومت او روا نباشد.

بر این اساس، خلیفگان با انتخاب فرمایشی، در داوری و فتوا از قرآن و سنت دور شدند و هیچ چیز جلودار آن ها نبود و کسی از بیم برخورد سیاسی امر به معروف و نهی از منکر نمی کردند. آن ها بر دهان ها، مهر زدند و همچون حدیث عرفجه که البته اسناد آن خالی از کاستی هم نیست: