الغدیر همراه جلد 9 صفحه 17

می پندارند که آن کارهای خلیفه، ادب کردن و تنبیه خطاکار بوده، مگر نه آنست که تنبیه و ادب کردن در برابر بی ادبی، زورگویی و ضدیت با شریعت مطرح است، دامن عمّار که از این تهمت ها به دور بوده است. وانگهی افرادی مانند عبیدالله بن عمر و حکم بن ابی العاص و مراوان بن حکم و ولیدبن عقبه و سعیدبن عاص و امثال آن ها که زندگانی شان پر از فساد و تباهی بوده و بارها مستّحق کیفر بوده اند؛ آیا خلیفه آن ها را تنبیه و ادب کرده است؟! شما اگر در رفتارهای عثمان، دقّت کنید خواهید دید که او در اصل برای هیچ عنصر سالم و صالحی، ارزشی قائل نبوده است که به شمه ای از رفتار و سخنان او با علی (علیه السلام) اشاره کردیم.

دوستداران عثمان می پندارند که او قرآن تلاوت می کرده، آیا او در آیه تطهیر و آیۀ مباهله و امثال آن ها درنگ می کرد و یا غافلانه از کنار آن ها می گذشت؟

من نمی دانم ابن حجر و ابن کثیر با چه منطقی از خلیفه دفاع می کنند، و با مصلحت اندیشی اجتماعی و اسلامی و با چه ملاکی؟ بدون تردید اگر عثمان به نصایح و خیراندیشی های امیر مؤمنان (علیه السلام) گوش می داد ابهّت خلافت را نمی شکست و خود را به بن بست نمی انداخت که خلاصی از آن برایش ناممکن گردد.