الغدیر همراه جلد 9 صفحه 18

«ناگزیر، خدا آنچه را که آن ها پنهان می دارند و یا آشکار می سازند، می داند».(1)

«اینان دنیای دم دست را دوست داشته و روز سنگین و سختی را در پیش دارند. »(2)

تبعید صالحان کوفه به شام توسط خلیفه

آنگاه که عثمان ولیدبن عقبه را از حکومت کوفه برکنار کرد، و سعیدبن عاص را به جای او گماشت؛ به او دستور داد با مردمان سازگاری کند. به همین دلیل، او با قاریان و چهره های برجسته کوفه مجالس انس برقرار کرد؛ ازجمله آنان: مالک بن حارث اشتر نخعی، زید و صعصعه پسران صوحان، حرقوص بن زهیر سعدی، جندب بن زهیر ازدی، شریح بن اوفی، کعب بن عبدۀ نهدی و... بودند.  روزی پس از نماز عصر، از سواد (دشت حاصلخیز عراق) و بخش کوهستانی آن سخن به میان آمد.  آنان بخش سواد و دشت را ترجیح می دادند و گفتند در دشت آن می روید که در کوهستان می روید امّا نخل اختصاص به سواد و بخش دشت دارد.

رئیس امنیّت وقت، عبدالرحمن بن خنیس، گفت: دوست داشتم آن دشت از آنِ امیر (سعید بن عاص) می بود؛ البته برای او بهتر از آن هم هست.  اشتر به او گفت: برای امیر جایی بهتر آرزو