الغدیر همراه جلد 9 صفحه 48

بالا رفته و صدایش ضعیف شد، تکبیر را رها کرد.(1)

نتیجه این سخنان

تاریخ نگاران درباری خلافت به وظیفه علمی و اخلافی خود عمل نکرده و بر اساس تمایلات نفسانی و حبّ و بغض، قلم زده و دچار تحریف و حذف و سانسور شده اند. برای مثال، طبری در بیان حرکت مصری ها و فرود آمدن آنان در «ذی خشب»، به نقل از واقدی می نویسد: در اینجا کارهایی فراوان رخ داده که برخی گذشت و از یاد برخی دیگر، روی گرداندم و خوش نداشتم که کارهای زشت و ناپسند را بیاورم. (2)

در جای دیگر می نویسد: بسیاری از چیزهایی را که کشندگان عثمان، آن ها را بهانۀ قتل وی قرار دادند، یاد کردیم و از یاد برخی در جایی دیگر نیز می نویسد: بین محمد بن ابی بکر و معاویه نامه نگاری هایی به عمل آمده، خوش ندارم آن ها را بیاورم که تودۀ مردم تاب شنیدن آن ها را ندارند.

ابن اثیر نیز در تاریخ خود می نویسد: بسیاری از اموری را که مردم آن ها را وسیله ای برای قتل عثمان قرار دادند، به عللی، رها کردیم.(3)

1- مسند، احمد 4/428-444، این بحث را در الغدیر 10/205 بخوانید.
2- تاریخ، طبری 5/108 و 113 و 232.
3- الکامل 3/70.