الغدیر همراه جلد 9 صفحه 71

پنجاه مورد می شود، به وضوح می رساند که آن دو (طلحه و زبیر) اساس فتنه، و شعله ور کننده آتش آشوب بر ضد عثمان بوده اند.

علّامه سپس مواردی را به طور مشخّص یاد می آورد.(1)

"به زبان چیزی گویند که در دل هایشان نیست، و خدا بر ایشان احاطه دارد."(2)

عبدالله بن مسعود

بخشی از سخنان او دربارۀ عثمان را در صفحات پیشین آوردیم(3) که او چگونه از عثمان و عملکردهای او، و کارگزارانش، انتقاد می کرد و عراق را با یاد بدعت ها و رسوایی های او برمی آشفت. عثمان هم عبدالله را دستگیر و به شدّت بازخواست کرد و حتی با خشونت تمام او را از مسجد بیرون انداختند و استخوان دنده اش را شکستند و چهل ضربه شلاق بر تنش نواختند. ابن مسعود تا آخرین نفس درباره عثمان اعتقاد بد داشت و حتی وصیّت کرد که او بر وی نماز نگزارد. ابن مسعود، عثمان را به سبب بدعت هایش، محکوم به مرگ می دانست. با چنین وضع چگونه می توان به پاکی و قداست عثمان نظر داد؟!(4)

1- شرح ابن ابی الحدید 1/103 و 102 و 2/81؛ الانساب، بلاذری 5/120؛ الامامه و السیاسه 1/55-59، عقد الفرید 2/278؛ صفّین، نصربن مزاحم /72؛ مستدرک، حاکم 36/118؛ تاریخ طبری 5/168 و 160؛ نهج البلاغه 1/254 و جز این ها.
2- فتح /11؛ بروج /20.
3- الغدیر 9/3-6.
4- فتنه کبری /171.