بر کرانه غدیر صفحه 1176

به راستی خدای بزرگ چیزی به دل من الهام کرده و آن این است که از پشت تو فرزندی زائیده شود که دوست خداوند است.

پس چون شبی که علی علیه السلام در آن زاده شد، فرا رسید، زمین درخشندگی یافت و ابوطالب

بیرون شد.

می گفت:

ای مردمان!

دوست خدا در خانه کعبه زاده شد.

پس چون بامداد شد به خانه کعبه در آمد و می گفت:

«ای پروردگار این تاریکی آغاز شب و ماه درخشان روشن، از کار پنهانی خویش برای ما آشکار کن که درباره نام این کودک چه می بینی». سپس آواز سروشی را شنید که می گوید:

«… به راستی که نامش را از والایی، علی نهادیم، و این علی را از نام خداوند اعلی گرفته شده است.»

*****