بر کرانه غدیر صفحه 1179

همین که چشم آنها به پرچم رسول الله افتاد، گریه بسیاری نمودند و در این موقع قیس اشعاری سرود و چنین گفت:

«این همان پرچمی است که پیرامون آن با رسول خدا بودیم و جبرئیل یار ما بود. ضرر نمی کند کسی که انصار پشتیبان او هستند. در صورتی که برای او جز آنان هیچکس یار و یاور نباشد.»

در آن هنگام که اوضاع بر معاویه بسیار سخت و دشوار شد و خود را در شرف شکست دید، یاران نزدیکش را جمع کرد و گفت:

مردانی از یاران علی مرا اندوهگین ساخته اند، مانند قیس و مالک و عدی. هر کدام

از شما باید مأمور نابودی هر یک از این اشخاص شوید و با تمام قوا و نبرد به جنگ با آنان بپردازید.

در آن جمع بسر بن ارطاه به مقابله با قیس گماشته شد. بامدادان با سپاهیان و همراهان خود در مقابل قیس و لشکریانش جبهه گرفت و جنگ سختی بین آن دو در گرفت. قیس با هیبتی مردانه که گویی احدی را دسترسی به آزار و تسلط بر او نیست در مقابل بسر بن ارطاه ظاهر شد و حمله را آغاز کرد و این رجز را می خواند:

«من پسر سعد هستم که عادت به فرار جنگ ندارم. زیرا فرار برای جوانمرد همچون گردنبندی است که به گردن می افتد و موجب ننگ و عار است. ای خدا تو شهادت را نصیبم فرما.

زیرا کشتن و شهادت در راه تو بهتر است از هم آغوشی با دوشیزگان زیبا.»

سپس حمله ای بر سپاهیان بسر بن ارطاه نموده و کمی بعد بسر در مقابل او آشکار شد و چنین گفت:

«من پسر ارطاه هستم که قدر و منزلتش بزرگ است. فرار در سرشت من نیست. من درباره دشمنم آنچه بر عهده داشتم، انجام دادم ای کاش می دانستم چه قدر از عمرم باقی مانده است.»