بر کرانه غدیر صفحه 397

قرینه اول: قبل از جمله:

«من کنت مولاه فعلی مولاه» پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم از مسلمانان اعتراف گرفتند که:

«الست اولی بکم من انفسکم؟»

-14

آیا من از خود شما به شما اولی و سزاوارتر نیستم؟

قالوا: بلی

گفتند: چرا.

این مضمون که در جمله «الست اولی بکم» نسبت به آن اعتراف گرفته شده است همان است که در آیه کریمه: النبی اولی بالمؤمنین من انفسهم (15) پیامبر از مؤمنان به خود آنان

اولی (و سزاوارتر) است وجود دارد. در این جمله ولایت و سرپرستی و صاحب اختیاری پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم به نحو گسترد هایی بیان شده است زیرا اولویت و سزاوارتر بودن کسی از خود انسان به طور مطلق معنایش این است که هر گونه تصرفی که خود انسان در مورد خودش می تواند انجام دهد و هر فعلی که صلاحیت دارد که متعلق این اولویت در مورد خود انسان باشد جمله مذکور آن را برای پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم به طور مطلق ثابت می کند.

مفسران (16) از این جمله آیه کریمه استفاده کردند که انسان باید پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را از خودش بیشتر دوست بدارد و حکم آن حضرت را از اراده و خواست خود در وجود خویش نافذتر بداند.