بر کرانه غدیر صفحه 555

اغلب کتاب هایی که درباره ملل و نحل و عقاید تألیف شده است، نوشته و تألیف علمای سنی است. هدف این تألیفات، کوبیدن آراء و عقاید فرقه های مخالف اهل سنت بوده است، و این گونه وانمود کردن که عقاید این فرقه های مخالف، دور از اسلام است! (9)

اکنون خوب است، به مناسبت بحث

درباره لحن کتاب، سخنی از خود «الغدیر» نقل کنیم. مؤلف در آخرین صفحه جلد هشتم، تحت عنوان «ادب امیرالمؤمنین، ادب الشیعه، ادب الامینی» چنین می نویسد:

مولای ما امیرالمؤمنین، به حجر بن عدی و عمرو بن حمق گفت:

«دوست ندارم شما نفرین کن و ناسزاگوی باشید، همواره ناسزا گفتن گیرید و بیزاری طلبید. اگر به جای این نفرین و ناسزاگویی، کارهای بد آنان را بشناسانید، مثلا بگویید، روش آنان این است و این، و کردار آنان چنان است و چنین، هم سخنتان استوار خواهد بود و هم عذرتان پذیرفته. خوب است به جای اینکه آنان را لعن کنید و از آنان بیزاری جویید، بگویید:

پروردگارا!

خون ما و خون آنان را حفظ کن، میان ما و آنان آشتی ده، آنان را از گمراهی برهان، تا آن کسان که حق را نشناخته اند بشناسند و آن کسان که در پی غَوایَت و گمراهی رفته اند از آن دل بردارند.

اگر این گونه باشد هم من این روش را بیشتر دوست دارم و هم برای شما نیکوتر است». چون علی، علیه السلام، چنین گفت، حجر و عمرو گفتند:

یا امیرالمؤمنین!

پندت را می پذیریم و به همین سان که تو می خواهی تربیت می شویم. امینی نیز همین را می گوید، بلکه این سخن همه شیعه است (10).