بر کرانه غدیر صفحه 602

بعد به سوی پیامبر و امیرالمؤمنین صلوات اللَّه علیهما و آلهما ازدحام کردند و برای بیعت سبقت می گرفتند و با ایشان دست بیعت می دادند. این ابراز احساسات و فریادهای شعفی که از جمعیت برمی خاست، شکوه و ابهت بی مانندی به آن اجتماع بزرگ می بخشید.

در این حال پیامبر صلی اللَّه علیه و آله می فرمود:

«الْحَمْدُ للَّهِ الَّذی فَضَّلَنا عَلی جَمیعِ الْعالَمینَ».

نکته ی قابل توجهی که در هیچ یک

از پیروزی های پیامبر صلی اللَّه علیه و آله - چه در جنگها و چه سایر مناسبتها و حتی فتح مکه- سراغ نداریم، این است که حضرت در روز غدیر فرمودند:

«به من تبریک بگوئید! به من تهنیت بگوئید! زیرا خداوند مرا به نبوّت و اهل بیتم را به امامت اختصاص داده است»؛ و این نشانه ی فتح بزرگ و در هم شکستن کامل سنگرهای کفر و نفاق بود.

از سوی دیگر پیامبر صلی اللَّه علیه و آله به منادی خود دستور دادند تا بین مردم گردش کند و این خلاصه ی غدیر را تکرار کند:

«مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِی مَوْلاهُ، اَللَّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَ عادِ مَنْ عاداهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ»،

تا در غدیر به عنوان تابلوی ابدی ولایت بر دلها نقش بندد.

(1). بحارالانوار: ج 21 ص 387.