در ساحل غدیر صفحه 17

عباس وطرفداران آنان در نابودی فرزندان علی (ع ) نهایت قساوت و سنگدلی را نشان دادند.

بسیاری از هواخواهان ویاران علی (ع ) را به جرم دوستداری علی زنده به گور کردند یا برشاخه های درخت کشیدند.

بهترین چهره های اسلامی را از صحنه زندگی طرد نمودند.

لعنت براسوه تقوا و فضیلت یعنی علی مرتضی (ع ) را معاویه جزء فرایض نماز قرار داد.

در کشور ماایران نیز دست نشاندگان خلیفه عباسی شیعیان علی (ع ) را به نام قرمطی و ملحد و بد دین تعقیب می کردند و آنها را ناجوانمردانه می کشتند.

کرکسان مردارخوار دنیاپرست آن چنان در توجیه افکار باطل خود, به کمک عالمان دین به دنیا فروخته و نویسندگان قلم بمزد و خود فروخته پیش رفتند که در برابر مکتب اهل البیت (ع )فرقه ها ساختند, از جمله , بر حسب نیاز زمان طایفه ای به نام (مرجئه ) پیدا شدند که فسق وفجور زورمندان را توجیه می کردندو حتی به تطهیرشان می کوشیدند تا با خیال آسوده به اعمال فجیع و فسق آلود خود ادامه دهند.

اینها همه زاییده این بود که فلسفه سیاسی اسلام را از آغاز, جز عده ای از مسلمانان , نفهمیدند وحکومت عادله علی (ع ) و فرزندان پاک گهرش را درست تشخیص ندادند و مساله ولایت والی عادل و امام معصوم و وصی بر حق را نشناختند و کردند آنچه کردند و شد آنچه شد.

کفر و الحاد و نفاق و دور ماندن از صواب وین پلیدیها و ظلمت هست ز انکار غدیر

ازین سوی , علمای شیعه در برابر کسانی یا مکتبهایی که می گفتند: اطاعت از هر فاسق وفاجری وظیفه شرعی

است , می گفتند و می گویند: چنین نیست .