در ساحل غدیر صفحه 19

که حضرت رضا(ع ) در راه سفر به مرو بودند, در شهرنیشابور توقف کوتاهی فرمودند, دانشمندان دارالعلم نیشابور به محضر امام شتافتند که از آن خورشید تابناک بهره مند شوند.

دانشمندان آن شهر که تعداد آنان را زیاد نوشته اند از امام همام علی بن موسی الرضا(ع ) درخواست نقل حدیثی کردند.

امام که در کجاوه بر مرکب بودند سربیرون آورده و حدیثی را که مربوط به خداپرستی و توحید ذات مقدس الهی بود بدین صورت بیان فرمودند.

لا اله الااللّه حصنی فمن دخل حصنی امن من عذابی کلمه طیبه لا اله الااللّه باروی من است , هر که درین بارو داخل شود از عذاب من در امان است .

این حدیث را حضرت رضا(ع ) از پدران بزرگوار خود تا رسول اکرم (ص ) نقل فرموده اند که رسول گرامی را از طریق جبرئیل امین از مقام ربوبی نقل کرده و حدیثی است قدسی .

امام (ع ) پس از بیان این حدیث که در عظمت توحید حق تعالی است , اضافه می فرماید:

بشروطها و انامن شروطها

منظور آن حضرت از بیان این حدیث , ظاهرا آگاه کردن مردم از اصالت توحید و حقیقت آن وتوجه خاص به خداپرستی و یگانه دانستن احدیت و روی برگرداندن از طاغوتهای زمان بوده است , سپس مشروط دانستن اعتقاد توحید به مقام عصمت امامت و ولایت بوده است که بدون رعایت این شرط هیچ عملی مورد قبول خداوند متعال نیست , زیرا تنها رهبری و حکومت الهی می تواند جامعه مسلمین را از لوث بتها و طاغوتها برهاند و آن را در مسیر صحیح واطاعت از اوامر خداوند متعال قرار دهد.

و این همان

ولایتی است که رسول معظم اسلام (ص ) در غدیر خم به حدود دویست هزار مردم حاضر در آن مکان اعلام فرمود: