در ساحل غدیر صفحه 286

ز تو می رسد به درمان همه درد دردمندان

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان

که ز جان ما بگردان ره آفت قضارا

به مقام و جاه احمد, به خدای هر دو عالم

که ولایت علی شد سبب نجات آدم

نبود چو حصن مهرش به جهان حصار محکم

بودم امید احسان ز علی ولی اعظم

چه زنم چو نای هر دم ز نوای شوق او دم

که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوارا

دل بینوا ندارد به زمانه غیر آهی