در ساحل غدیر صفحه 97

آن سلسله را چون دل ما در خور و قابل

بر گردن یک سلسله منت بنه ای یار

ای محرم کوی تو دل عامی و عارف

ای چهره تو قبله ارباب معارف

تو کعبه حسنی و بتان حول تو طائف

وندر حرم روی تو ای کان لطائف

زلف تو از آن روی که الخائن خائف

لرزان و پریشان است چون دزد سیه کار

سرما بنگر تا که چه آرد به سر ما

گر ما بدر نگیم کشدمان همه سر ما